آترزی واژن یک وضعیت نادر است که در آن بخش پایینی واژن، آنطور که باید تشکیل نشده است. بخش پایینی واژن، به جای آن ممکن است حاوی بافت فیبروزی باشد که میتواند باعث انسداد شود. فرد مبتلا با
آترزی واژن همچنان تخمدانها و رحم را دارد، اگرچه ممکن است آنها تکامل نیافته باشند.
واژن یک لوله عضلانی است که از اندامهای تناسلی خارجی یا ولو (فرج) به دهانه رحم منتهی میشود.
فرد ممکن است تا رسیدن به سن بلوغ، از ابتلا به آترزی واژن آگاه نباشد و با وجود داشتن سایر علائم بلوغ، قاعدگی شروع نشود.
برخی افراد از اصطلاح “آژنزی واژن” برای توصیف این وضعیت استفاده میکنند، هرچند که این دو وضعیت تفاوتهایی دارند.
با این حال، هیچ سیستم جهانی برای طبقهبندی این وضعیت وجود ندارد که شناسایی را دشوار میکند.
در طول تکامل جنینی، مجاری مولر، لولههای فالوپ، رحم و دو سوم بالایی یا پروگزیمال واژن را تشکیل میدهند.
بخش پایینی یا دیستال واژن از سینوس اوروژنیتال، بخشی از بدن که در طول تکامل اندام تناسلی و ادراری وجود دارد، تشکیل میشود.
آترزی واژن زمانی رخ میدهد که سینوس اوروژنیتال قادر به تشکیل بخش پایینی واژن نباشد. به جای آن، ممکن است یک پلاک فیبروزی دهانه واژن را مسدود کند. پشت پلاک بافتی، واژن ممکن است کوتاهتر باشد یا نباشد. همچنین ممکن است هیچ اتصالی بین قسمت بالایی و پایینی واژن وجود نداشته باشد.
تغییرات واژن داخلی هستند. در نتیجه، اندامهای تناسلی خارجی یا ولو بدون تأثیر باقی می ماند.
در مقابل آژنزی واژن:
آژنزی واژن زمانی رخ میدهد که قسمت بالایی یا بخش پروگزیمال (نزدیک) واژن، رشد نمی کند. در موارد نادر، آژنزی واژن میتواند منجر به تکامل غیرمعمول رکتوم و مقعد (آنوس) شود.
در طول تکامل جنینی، مجاری مولرین به هم می رسند تا رحم، لولههای فالوپ و بیشتر قسمتهای واژن را ایجاد کنند. در آژنزی واژن، مجاری مولرین برای تشکیل قسمت بالایی واژن، بهم متصل نمی شوند.
آژنزی واژن بر مجاری مولرین تأثیر میگذارد، اما آترزی واژن این کار را نمیکند. پزشک ممکن است آترزی واژن را در زمان تولد و طی معاینه فیزیکی تشخیص دهد.
برخی دیگر ممکن است تا دوران بلوغ، زمانی که برای یافتن علت شروع نشدن پریود به پزشک مراجعه می کنند، تشخیص داده نشوند.
علائم : ممکن است فرد تا رسیدن به بلوغ تشخیص آترزی واژن را دریافت نکند.
دختر در حال ورود به دوران بلوغ ممکن است تجربه کند:
وجود یک فرورفتگی کوچک یا کیسه، در جایی که واژن باید باشد، فقدان قاعدگی، درد شکمی که به صورت دورهای (سیکلیک) ظاهر میشود. توده لگنی که از خون قاعدگی پر شده است
درمان معمولاً شامل جراحی برای ایجاد واژن جدید یا استفاده از دیلاتورهای واژینال است.
دیلاتورهای واژینال لولههای کوچک گردی هستند که فرد آن را در ناحیه واژن فشار میدهد. فرد باید این کار را روزانه به مدت ۱۵-۲۰ دقیقه انجام دهد.
برخی افراد ممکن است این کار را بعد از حمام راحتتر انجام دهند، زیرا پوست نرم است و بهتر کشیده میشود. دیلاتورهای واژینال ممکن است برای افرادی که در ناحیه واژن یک فرورفتگی دارند مناسبتر باشد.
روشهای جراحی بخش بزرگی از درمان آترزی واژن است. یک جراح کانالی را در بافت بین رکتوم و مثانه ایجاد می کند.
دو نوع واژینوپلاستی وجود دارد که یک جراح ممکن است انجام دهد:
1. روش پیوند پوست 2. واژینوپلاستی با استفاده از روده