علت دقیق چسبندگی لبیا کاملاً ناشناخته است، اما ممکن است به سطح پایین استروژن مرتبط باشد. در نوزادان و کودکان نوپا، تحریکات مکرر پوست، مانند راش پوشک، ممکن است باعث چسبیدن لبیاها به هم شود.

چسبندگی لبیا ممکن است در نوزادان یا دختران خردسال هیچ علامتی نداشته باشد. وقتی علائم رخ می‌دهند، ممکن است شامل موارد زیر باشند:

۱.احساس درد در ناحیه واژن، به ویژه هنگام نشستن روی یک جسم (مانند دوچرخه‌سواری)، ۲.به سختی ادرار کردن، به طوری که ادرار به صورت قطره قطره خارج می‌شود، ۳.ابتلا به عفونت‌های مکرر مجاری ادراری (UTI)، ۴.داشتن ترشح از واژن.

علائم چسبندگی لبیا در بزرگسالان نیز تقریباً مشابه است. زنان بالغ ممکن است خارش، درد یا مشکلات دیگری هنگام رابطه جنسی داشته باشند.

درمان:اگر چسبندگی ناحیه وسیعی را پوشش داده باشد یا برای کودک شما مشکل ایجاد کند، ممکن است به شما توصیه شود که از کرم حاوی استروژن به مدت حدود یک ماه استفاده کنید. بسیار مهم است که کرم ها در مقدار مناسب استفاده شوند. نوع دیگری از کرم ها، شامل استروئید بتامتازون 0.5% است، ارائه دهنده خدمات مراقبت بهداشتی، ممکن است آن را به همراه استروژن، یا بجای استروژن پیشنهاد دهد. مصرف بتامتازون باید محدود به زمان باشد، بنابراین هرگز از این محصول بدون نسخه برای چسبندگی لبیا، استفاده نکنید. جداکردن دستی یا جراحی: اگر کرم‌ها مؤثر نباشند، معمولاً به این دلیل است که چسبندگی ضخیم است. در موارد نادری، ممکن است جدا کردن دستی لازم باشد اگر چسبندگی باعث مشکلاتی مانند انسداد ادراری یا ایجاد عفونت‌های مکرر شود. تنها ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی باتجربه باید این جدا کردن دستی را انجام دهند.

این روش نیاز به بی‌حسی موضعی و احتمالاً آرام‌بخش دارد. جراحی جدا کردن معمولاً فقط زمانی نیاز است که دختر نتواند ادرار کند یا دیگر درمان ها مؤثر نباشند. جراحی همچنین برای چسبندگی لبیا نادر که پس از بارداری رخ می‌دهد، پیشنهاد می‌شود.

تمامی درمان‌های چسبندگی لبیا باید با اقدامات بهداشتی خوب، مانند حمام روزانه با پاک‌کننده‌های غیر تحریک‌کننده، دنبال شود. توصیه می‌شود از یک روان‌کننده (لوبریکنت) ملایم مانند ژل وازلین به مدت شش تا دوازده ماه پس از درمان استفاده کنید.