نارسایی قلبی

به وضعیت بالینی اطلاق می‌شود که در آن قلب قادر به پمپاژ خون به اندازه کافی برای برآورده کردن نیازهای متابولیک بدن نیست. این بیماری ممکن است به دلیل کاهش توان پمپاژ قلب یا مشکلات در پر شدن قلب با خون در زمان استراحت به وجود آید.

انواع نارسایی قلبی:

1. نارسایی قلبی با عملکرد پایین (HFrEF):در این نوع، کاهش کارآیی پمپاژ قلب به دلیل ضعف عضله قلب (کاهش کسری بخش خارج شونده یا Ejection Fraction) مشاهده می‌شود.علت‌های شایع: بیماری عروق کرونر، انفارکتوس میوکارد (سکته قلبی)، و کاردیومیوپاتی.2. نارسایی قلبی با عملکرد حفظ شده (HFpEF):در این نوع، قلب قادر به پمپاژ خون به طور مؤثر است، اما مشکلات در پُر شدن قلب با خون (اختلال در انبساط یا relaxation) باعث کاهش کارایی می‌شود.علت‌های شایع: فشار خون بالا، دیابت،بیماری‌های دریچه‌ای قلب.

علائم:

تنگی نفس (خصوصاً هنگام فعالیت یا در حالت خوابیده).ورم (ادم) در پاها، مچ‌ها یا شکم.خستگی و ضعف عمومی.افزایش ضربان قلب.کاهش توانایی انجام فعالیت‌های روزمره.

عوامل خطر:

فشار خون بالا.بیماری عروق کرونر و سکته قلبی.دیابت.سوءمصرف الکل و استعمال دخانیات.چاقی و کم‌تحرکی.

تشخیص:

آزمایش خون: اندازه‌گیری پپتید ناتریورتیک (BNP) که در نارسایی قلبی افزایش می‌یابد.
اکو کاردیوگرام (Echocardiography) برای ارزیابی عملکرد قلب و اندازه‌گیری کسری بخش خارج شونده.
الکتروکاردیوگرام (ECG) و رادیوگرافی قفسه سینه.

درمان:

1. داروها:
مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE inhibitors) و مهارکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs).
بتابلوکرها: برای کاهش ضربان قلب و بار قلب.
دیورتیک‌ها: برای کاهش احتباس مایعات.
آلدوسترون آنتاگونیست‌ها: مانند اسپیرونولاکتون.
2. مدیریت فشار خون: کنترل دقیق فشار خون بالا.
3. تغییرات سبک زندگی:
رژیم غذایی کم نمک.
فعالیت بدنی منظم با مشورت پزشک.
4. در موارد شدید:
استفاده از دستگاه‌های کمکی قلب یا پیوند قلب.
نارسایی قلبی یک بیماری مزمن است که نیاز به مدیریت مداوم و تغییرات در سبک زندگی دارد. درمان به موقع و کنترل عوامل خطر می‌تواند کیفیت زندگی بیماران را بهبود بخشد و از پیشرفت بیماری جلوگیری کند.