هیپوآلبومینمی

به معنی کاهش غیرطبیعی سطح آلبومین در پلاسمای خون است. آلبومین یک پروتئین مهم در خون است که توسط کبد تولید می‌شود و نقش‌های متعددی از جمله حفظ فشار اسمزی کلوئیدی و حمل مولکول‌های مختلف را بر عهده دارد.
علل هیپوآلبومینمی:1. کاهش تولید آلبومین:بیماری‌های کبدی مانند سیروز.سوءتغذیه یا کمبود پروتئین.2. افزایش دفع آلبومین:نفروپاتی (بیماری‌های کلیوی): مانند سندرم نفروتیک.بیماری‌های گوارشی: از دست دادن پروتئین در روده (Enteropathy).3. افزایش مصرف یا تخریب آلبومین:عفونت‌های شدید یا سپسیس.سوختگی‌های گسترده.شرایط التهابی مزمن.4. افزایش حجم مایعات پلاسما (همودیلوسیون):نارسایی قلبی.تزریق بیش از حد مایعات.

علائم و عوارض:

ادم (تورم): به دلیل کاهش فشار اسمزی کلوئیدی.خستگی.ضعف سیستم ایمنی.مشکلات در انتقال داروها یا مواد مغذی.

تشخیص:

اندازه‌گیری سطح آلبومین در سرم خون. بررسی علل زمینه‌ای از طریق آزمایش‌های کبدی، کلیوی، و ارزیابی تغذیه‌ای.

درمان:

درمان علت زمینه‌ای (مانند بیماری کبدی یا کلیوی).جایگزینی پروتئین از طریق رژیم غذایی یا تزریق آلبومین در موارد شدید.مدیریت عوارض مانند ادم.هیپوآلبومینمی یک شاخص مهم بالینی است که اغلب نشان‌دهنده بیماری‌های سیستمیک یا اختلالات تغذیه‌ای می‌باشد.